Zo loop ik naar beneden vanuit mijn eigen ‘arendsnest’.
Beneden aangekomen, door de schuifdeur.
Mijn ontbijt stond al klaar. De familie eet hetzelfde, maar dan met hete rode saus erbij. A. die ook reizen organiseert met een Fransman die hij in Taiwan heeft leren kennen, waar hij heeft gestudeerd, vertelde dat wanneer hij met Indiërs aan het reizen was in het buitenland, deze altijd klaagden over het eten; ze vinden het naar niks smaken, zonder de sterke kruiden uit India. Wanneer de reis naar Thailand gaat met 10-15 personen, dan gaat hij mee. Hij heeft voor Thailand geen visum nodig. In Frankrijk is hij nog niet geweest, al weet hij alles over een georganiseerde reis rondom Avignon, omdat hij als Indiër niet makkelijk een visum krijgt voor Frankrijk.
Zijn moeder wilde weten wat ik at als ontbijt. Elke dag, behalve op Zondag, doet ze aan yoga in het park dichtbij, met een grote groep vrouwen en mannen, om 6.00 s’ochtends. Ze is 62 jaar oud en doet dit nu al tien jaar. Ze sluit even haar ogen met een gebaar van beide handen, net niet zichzelf aanrakend, van haar hoofd tot haar middel langs haar lichaam strijkend, ze zit in kleermakerszit op de bank. Ze praat een weinig engels, voor mij een beetje onnavolgbaar, ik versta alleen de woorden good en meditation.
Zo kun je dus ook leven; 25 jaar woont zij nu in Aurangabad en nooit gewerkt, haar man is met pensioen en was apotheker.
Een nonchalante tussenzin van Akvin echoot ook in mij na:
‘ India en China hebben de oudste beschavingen van de mensheid, gelukkig komen ze weer terug op het wereldtoneel.’
Europa, maak je borst maar nat. Zonder innerlijke beschaving, zal het snel verdwijnen.
PS
Ik liep naar beneden, om door de woonkamer naar buiten te gaan, I’m going to eat something, zei ik, en wilde doorlopen. Mirjam, wait, my mother wants to give you some food, zei A.die nog druk achter zijn computer aan het werk was. Op de TV de Indiase versie van Big Brother, nu met bekende YouTubers.
Dus ik at drie gevulde chapati’s, gemaakt van rijstmeel. Even later een ‘familie-gesprek’ door de telefoon met een neef van een neef, vader en moeder luisterden mee, terwijl A. het woord deed. Toen dat klaar was, vertelde A.’Van oudsher hebben we hier in India joined families, toen leefden we met 30-40 mensen bij elkaar. Alles is verbonden met elkaar en we helpen elkaar. En nu weet iedereen mij te vinden omdat ik nu veel weet en handig ben op internet, het gaat de hele dag maar door.’ En hij wordt nooit kwaad, hij blijft in een goed humeur’, vult zijn moeder aan. ‘Nou ja, soms…dan wordt het mij wel wat teveel’, zei A.
Zijn moeder vroeg vervolgens of er in Nederland een belangrijk feest was. Ik vertelde over Sinterklaas.
