Ik vraag mij af of die molen toch een erfenis is van de Nederlanders. Hier vlakbij is een ford dat speciaal gebouwd is door de Portugezen, om de Nederlanders weg te houden. Het leuke van langere tijd op één plek blijven, is voor mij dat je jezelf met een paar raadsels opzadelt, waarvan je hoopt dat die in de loop van de tijd zichzelf oplossen. Zo staan er aan de kant van de weg op die 200 meter naar het strand, meerdere bussen. Ook s’avonds als ik terugkom. Er zitten dus geen dagjesmensen in, hoe zit dat?
Gisteren, Zondag dus, was het véél drukker dan de andere dagen. Op het strand aardig wat surveillance. De badmeester fluit als mensen te ver de zee ingaan. Zou hij ze uiteindelijk gaan redden, door met een surfboard naar ze toe te zwemmen?
Er lopen fotografen rond en zwemvesten worden op het einde van de dag naar een plek gebracht. De prijzen voor de wateractiviteiten zijn hoog, voor Indiase begrippen, als je bedenkt dat de entreeprijs voor hun culturele monumenten, zoals de Ellora Caves, voor alle Indiërs 40 Rupee is, buitenlanders betalen 600 Rupee.
Ik at weer op dezelfde plek als eerder, hetzelfde. Naast het strandleven gaat het gewone leven ook door.
S’avonds waren er weer de vissers. Ditmaal gooiden ze, schat ik in, het net uit.
